Hier volgt een korte verzameling uitspraken van Thierry Baudet, misschien wel de belangrijkste Nederlandse intellectueel uit onze tijd. Dhr. Baudet is oprichter van en kamerlid voor Forum voor Democratie. Hij is tevens schrijver, o.a. van De Aanval op de Natiestaat en Oikofobie, de angst voor het eigene.


 

Geen diersoort is zo wreed als de jonge vrouw.

HP De Tijd

 

Mensen zijn ongelijk, dat is een gegeven. Gelijkheidsdenken, dát is pas een illusie. Ongelijkheid – en de aanvaarding daarvan – is alles wat ellende, drama, schoonheid en genot brengt in het leven.

Trouw

 

Door de Nederlandse bevolking homeopathisch te verdunnen met alle volkeren van de wereld, zodat er nooit meer een Nederlander zal bestaan. Zodat wie wij zijn niet meer gestalte kan krijgen.

Youtube

 

Ik moet eigenlijk de boeken van Arnon Grunberg weggooien, want dat vind ik zulke waardeloze troep.

Youtube

 

De realiteit is dat vrouwen niet alleen maar met omzichtig “respect” behandeld willen worden door hun sexpartner; dat ze helemaal niet willen dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.

The Post Online

 

Ik heb de mantel van het conservatisme gedragen, maar ik val er niet mee samen. Ik ben atheïst, maar met een hang naar de christelijke cultuur. Ik ben nationalist, in de zin van voorstander van de natiestaat, maar ook een wereldburger.

Revu

 

Mede doordat wij dit regime hebben gedestabiliseerd, hebben we nu al deze problematiek. Is dat nou handig geweest? Is de Syrische bevolking er mee gediend? Zijn wij er mee gediend? Nee.

Youtube (15:50)

 

Dit herkenbare thuis van ons, dit Nederland – hoe lang zal dat er nog zijn? De Oikos wordt stukgemaakt door verschillende fenomenen. Door het multiculturalisme en de open grenzen, waardoor elk jaar weer tienduizenden immigranten ons land binnenkomen en de sociale samenhang onder druk komt te staan. Door de Europese Unie, die de inwoners van ons land de zeggenschap over hun leven ontneemt en een bureaucratie optuigt die het nationale parlement op vrijwel elk punt kan overstemmen. Maar ook wordt de Oikos stukgemaakt door de kunsten. Begin twintigste eeuw brak het modernisme met de schoonheid en stelde de ontheemding centraal. Kunst moest geen geborgenheid bieden: kunst moest shockeren. De vervreemdende klanken van de atonale muziek; de onbegrijpelijke stellages en kleurstrepen in moderne musea; de afschrikwekkende bouwsels die in elke stad verrijzen – alle komen evenzeer voort uit een vijandschap met de Oikos als het multiculturalisme en het Europese project.

NRC

 

Uw thuiservaring is kapotgemaakt. Een blijvende en fundamentele aanslag is gepleegd op uw bestaan.

U bent verdrietig. U bent boos. En terecht. Maar degene die u dit heeft aangedaan schampert slechts: „Definieer dat thuis dan eens? Waar heeft u het eigenlijk over?” Eén van de gasten mengt zich ook in de discussie. Zij stelt dat ze op zoek is gegaan naar uw identiteit, en daarbij geholpen is door talloze ‘lieve en wijze deskundigen’. Ze heeft ontdekt dat uw identiteit eigenlijk helemaal niet bestaat. Er is geen verschil tussen u en uw gasten. Hét thuis bestaat niet. Uw bezwaren waren niets dan populistische nostalgie. U luisterde naar uw onderbuik!

Is het niet haast onvoorstelbaar dat iemand zo zou reageren? Een dergelijke respons op wat u is overkomen is inadequaat, belachelijk en volkomen misplaatst.

Toch is dat precies de reactie die jarenlang te horen viel wanneer mensen opkwamen voor de nationale cultuur, de soevereiniteit, de tradities en de gebruiken van hun land.

NRC

 

Anders dan de meeste pubers, die zich na een paar jaar schoppen verzoenen met hun thuis en daar dan weer van kunnen houden, wil de ‘hoogopgeleide’ Europeaan al meer dan een halve eeuw niets liever dan de Oikos – de eigen gewoontes en gebruiken, de natie, de schoonheid en harmonie van de traditionele kunsten en architectuur – verstoren, uitwissen, bestrijden. Hij wil maar niet volwassen worden.

Ibid

 

Als we een langetermijn perspectief zouden hebben, dan zouden we zien dat we onmogelijk alle misère van de wereld op onze schouders kunnen nemen.

Youtube (5:55)